Vreemd

Ondertussen zijn we alweer twee dagen verder. Ja, ik mis ze. Mijn chauffeurkes. 't Was een aangename manier om naar Gent te gaan. Zo heb ik ook veel mensen op een andere manier leren kennen. Ja, ik mis ze, vooral hun verhalen, hun vertellingskes, hun aanwezigheid, ... Nog eens een dikke merci, hartelijk dank! Ook bedankt aan de talrijke kandidaat-chauffeurs-die-niet-hebben-kunnen-rijden. Helaas had ik voor hen geen beurten genoeg ;-) Toch ook bedankt. Together we are strong!
Ik heb er gisteren op mijn gemak een Omerke op gedronken. Op het goede verloop van de ritten en de therapie. Nu enkel nog (sorry) wachten op nieuws van Gent. Eind december begin januari hoop ik toch iets meer te weten.

Sorry, ik herhaal waarschijnlijk voortdurend hetzelfde. Uit verveling? Niet echt, want ik heb wel een en ander te doen. Maar ken je dat gevoel, je hebt een zee van tijd voor je en je weet niet wat eerst te beginnen. Je schuift precies alles voor je uit, weinig courage om te starten met iets. Niet echt een doel voor ogen hebbend.
Ik zou ook in mijn bed kunnen kruipen, ik ben moe. Maar nee, eerst wat doen, dan pas rusten. Dus ga ik straks naar de markt en om vlees, dan heb ik toch mijn deel gedaan, ben dan toch nuttig geweest. Heb ik eenmaal mijn 'doe-ding' gedaan, dan heb ik weer het recht om niks te doen. Een mens zit toch vreemd in elkaar. En ik geef het eerlijk toe, ik ga liever werken dan 'menage' te doen.

Wellicht een vreemd bericht, maar zo voel ik me ook wel een beetje: vreemd.

Vlekjes