Het is een tijd geleden dat ik nog de moed vond om wat te schrijven. Ik kwam gisteren nog een collega tegen en verontschuldigde me hiervoor. Ik weet het, 't Is lang geleden, te lang geleden. Maar het is moeilijk en het wordt lastig om zinnen te vormen, woorden te zoeken, het neer te pennen.
De vermoeidheid eist zijn tol. Korte, kleine activiteiten lukken me nog, maar grote inspanningen zijn momenteel niet meer aan mij besteed. Het is eigenlijk vreemd. Ik kan opstaan en mij zeer goed voelen, een uur later voel ik me zo loom als een natte dweil... De fysieke toestand schommelt heel snel van goed naar minder goed. Mijn enige zekerheid is tijdig genoeg rusten. Maar ik klaag niet, want...
Ja nichtje, ik ben halfweg! Na morgen heb ik er nog 13 te gaan. Kan ik eindelijk beginnen aftellen! Morgen maken we er een kleine uitstap van. Jitse wil graag eens meegaan naar binnen om zich een beeld te kunnen vormen van de behandeling. Janne is niet zo happig, twijfelt.
Ook een bezoek aan de Fnac staat op het programma, joepie!. Iets eten in Gent en misschien nog wat kleine boodschappen. Alvast niet te laat thuis komen, zodat ik mijn siësta niet hoef over te slaan.
En nog even dit. Gisteren en vanmorgen werd ik geconfronteerd met een kindje dat voor mij aan de beurt kwam. Twee, maximaal drie jaar. Dat was pas erg! 'k Was er toch niet goed van. Ik kan het nog verwoorden, hopen, pijn en vermoeidheid een plaats geven, ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten