Geduld²

Wat moet je daar nu over schrijven? De omstandigheden zitten niet mee. Om 17 uur terug naar operatiekwartier. Tafeltje halen, tafeltje weer weg. Verplaatst van wachtruimte naar ontwaakruimte. 'k Voelde de bui al hangen. Wachten op dokters. Verdict, biopsie wordt uitgesteld. Tegenslag.
De neurochirurg wil niet tot actie overgaan voordat hij de juiste naald heeft. Dat is het probleem. Hij vroeg me of we konden uitstellen tot hij zekerheid krijgt van levering. Indien dit nog binnen de drie dagen kan geleverd worden, zou de biopsie vrijdag plaats vinden. Indien dit nog weken zou duren, zouden ze overgaan tot het alternatief dat men reeds bedacht heeft, maar eerder omslachtig is, en bovendien niet comfortabel is voor de patiënt.
Ik neem het sportief op. 'k Ben blij dat men niet overgaat tot improviseren en echt bekommerd is om mij. Het is te delicaat. Het beschadigen van de spraakfunctie moet gewoon vermeden worden.
Hoe verloopt het verder. Morgen rond de middag meer nieuws denk ik. Indien naald leverbaar binnen korte termijn wordt er vrijdag biopsie genomen. Dan kan ik morgen voor twee dagen naar huis. Indien de leveringstermijn te groot is, gaan ze over tot het alternatief.Timing is hier weer onzeker want er moeten dan ook nog bijkomende scans worden genomen. In elk geval ik moet morgen weer nuchter zijn. Ik ben standby.

Het positieve (ja, nichtje dat lukt nog) is dat er niet echt heel veel haast bij is (zo interpreteer ik zijn woorden). Dus ik ben misschien nog niet bij de slechtste. Tweede element ik heb na 24 uur kunnen eten, een koude spaghetti. Maar lekker dat hij was. 'k Heb nog een roze pudding voor dessert. Hou ik voor straks.

Mannekes, ik doe jullie wat aan hé. Wachten. 't Is te hopen dat ik morgen meer en duidelijker nieuws op de blog kan plaatsen. Sorry voor de spanning. Maar 't is voor mij. Voor ikke. Ze hebben maar één kans en die moeten ze voor de volle 100% kunnen benutten. Geen fouten. Daarom wil ik dan ook wel wachten. Morgen de volgende rit!

Vlekjes