Positief!?

Na een paar dagen afwezigheid, kan ik vandaag uitpakken met goed nieuws! Al was het begin eigenlijk niet goed. Ik had gisteren tijdens een telefoongesprek weer last van een (korte) spraakstoornis. Ik maakte me zorgen en was zelfs een stukje in paniek. Ongerust. Ondanks medicatie, is het daar toch weer.
Vandaag dan toch maar dokter opgebeld in UZ. Ik kon enkel de collega dokter spreken. Maar, hij wist me te vertellen dat de resultaten van de biopsie wijzen op een laaggradige tumor. In mensentaal betekent dit dat het gaat om een traag groeiende tumor. Wat uitermate positief is. Uiteindelijk zal ik dit pas maandag (20/9) officieel vernemen. Het wordt dan natuurlijk uitkijken welke behandeling er zal worden opgestart (of net niet?). "Het protocol wordt maandag besproken," zei de dokter. Het blijft dus nog even spannend. Maar we zien het natuurlijk zitten, we gaan met veel positieve verwachtingen naar Gent.

't Kan verkeren. Ik dacht dat ik vandaag een negatief bericht de wereld ging insturen. Ik had eigenlijk twee slechte dagen achter de rug. 'k Heb dinsdag zelfs mijn muziekschool moeten laten. Ik was zo moe dat ik mijn bed verkozen heb boven de les. 'k Heb gelukkig fantastisch geslapen en ik heb gisteren zelfs de kinderen niet weten opstaan en naar school gaan. Ook mijn siësta was zeer uitgebreid. Maar die vermoeidheid bleef wel. En natuurlijk was er die beangstigende spraakstoornis. De dokter heeft me voorgesteld om voorlopig opnieuw cortisone te nemen. Maandag wordt dit dan ook verder bekeken.

Vandaag een beetje van hetzelfde: weer die futloosheid, loomheid, dat gewoon fysiek moe zijn, Desondanks heb ik wel een wandelingetje naar Bergelen gemaakt. Even in het groen, de bosgeur opgesnoven, vele wilde vogels gezien (ganzen, eenden, ...), mooi is dat. Bovendien sterkt het de fysieke conditie. De achterstand voor de jaarlijkse schooltriatlon mag niet te groot worden, hé collega's?

Dus nichtje positief. Het positieve nieuws vanuit Gent overweegt wel. 'k Zou figuurlijk weer bergen willen/kunnen verzetten. Ik zou willen roepen dat het eindelijk weer kan beginnen. Dat ik eigenlijk weer mag deelnemen aan het leven. Binnenkort is alles weer goed, alles weer zoals vroeger? Ik mag weer meedoen! Tik ik dit hier toch met een bang hartje.