Het leven gaat verder

Ja, het is weeral een tijdje geleden. Gezien het lage peil van de moraal, lukt het mij niet zo goed om te schrijven. Maar hier ben ik dus toch weer.
Wat stond er de laatste dagen op het menu? Ik ben druk bezig geweest met Ortier, het combo en gisteren getafeld met de saunaboys. Het was heerlijk keuvelen, zoals alleen maar heren kunnen? Het was gewoon leuk en gezellig. Bovendien was het heel lang geleden dat we elkaar nog gezien hadden. Het was een warme avond.
Ook nog gisteren, maar in de namiddag ben ik gaan koekeloeren naar de voorstelling van Mieke haar tweede handboek. Alweer lovende reacties. 't Is toch altijd een beetje spannend hoe de aanwezige leerkrachten zullen reageren. Maar 't was in de roos.
In het combo zijn we bezig met een bewerking van 'Cheek to cheek'. Knap lastig maar als het eenmaal zal lukken, zal het prachtig zijn. Het wordt nog even doorbijten. Op 1 mei moet het klaar zijn. Dan doen we een privéconcertje voor de familie van de zangeres.
Vorige maandag was er dan weer Ortier. We hebben fantastisch gerepeteerd én er was een nieuw lid bij. Een basstem, perfect want daar hadden we er maar vier. Brengt het koor weer wat in evenwicht.

Hoe ik me voel? Dat is een moeilijke. Gelukkig heb ik nog wat om handen. Dat is goed tegen de verveling en de eenzaamheid. Anderzijds bekoop ik dat dan weer en moet ik weer bijslapen (vandaag bv zo'n 4 uur). Verveling, vreemd, ik heb genoeg te doen. Ik kan genoeg doen. Maar  het ontbreekt mij soms aan motivatie, aan goesting om dingen aan te pakken. Zeker als ik alleen ben. Gelukkig doe ik heel wat zaken mét iemand. Dat maakt het mij heel wat makkelijker om het te doen, eraan te beginnen.
En eenzaamheid. Eigenlijk zit ik graag alleen, in alle rust. Maar dat doet goed, geeft me ook innerlijke rust. Ik voel de eenzaamheid heel vaak als ik bij vrienden ben geweest. Of als ik weg ben geweest. 't Is vooral thuis dat gevoel, als iedereen weg is naar school. Dan krijg ik een raar gevoel over me heen. Noem het eenzaamheid. Maar 't is vooral ook het gevoel van er niet meer bij te horen. Weer te vervallen in de dagelijkse sleur van rusten en slapen, tv kijken of lezen. Precies of er geen andere uitdagingen meer zijn. Precies alsof ik mijn doel in het leven kwijt ben, geen richting meer heeft. Mijn brouwsel is op of het karreke van de roetsjbaan raakt niet meer naar boven en staat onderaan voor de helling stil. Vreemd gevoel.

Maar pas op, het is niet allemaal kommer en kwel. Ik lach ook nog wel eens, maak ook wel plezier. Maar Mieke zegt dat ik toch verandert ben, dat het anders is. Maar het voelt voor mij ook wel wat anders aan, gereserveerd, behoedzaam. Het is net alsof ik het niet meer kan, het niet meer durf.

Nichtje, lang geleden, te lang geleden. Moeten dringend afspreken. Ik neem me voor dat volgende week eens te doen. Het positieve is dat ik nog niet te veel aan het volgende bezoek heb gedacht. Ik ben gelukkig nog niet aan het piekeren en hou me vooral met het nu bezig. 'k probeer mijn eigen leven weer op de rails te krijgen. Is niet gemakkelijk als je dat nu neer schrijft, je zou ervan gaan piekeren ;-)

vele groeten
Hans

Moeilijk gaat ook maar nu even niet...

Wat doet een mens al niet op een zondagnamiddag? Een berichtje posten op den blog. Ik val met de deur in huis om te zeggen dat ik me heel rot voel. Pijn heb ik niet. Het is eerder een rottig gevoel. Een zinloos gevoel. Wat kan ik nog? Wat beteken ik hier nog?
Veel zit er niet meer in, de fut is er momenteel uit. De kracht en de zin om te werken heb ik niet. Zelfs het bedenken van deze tekst ligt me zwaar. Mijn vingers willen ook niet meer mee. Ben op, zowel fysiek als emotioneel. Ik zit weer in een moeilijke fase waar ik weer doorheen zal moeten. Leer ermee te leven. 


Ondertussen zijn we maandag...

Ik kreeg het niet gezegd gisteren. Ik kreeg het niet op papier. Vandaag wou ik een collega eindelijk eens beantwoorden op een persoonlijke e-mail en daar pik ik nu enkele zinsnedes uit.

Zin hebben is wat mij het meest ontbreekt, doelloos zwerf ik hier thuis rond, van het bed naar de zetel of omgekeerd. Wat heeft het nog voor zin? Weinig zaaks dus. Wel wat wachtend op de zon, die mij gelukkig steeds flink vooruit helpt. Ik maak weer een emotioneel moeilijke periode mee, maar weet wel en ben daarvan overtuigd, dat dit tijdelijk is en wel zal voorbij gaan.

Het blijft moeilijk om te verteren dat je op een bepaald punt bent gekomen in je leven waarbij men zegt, het zal niet meer beteren. We proberen wel aan de fysiek te werken (die moet weer verbeteren), maar de tumor zal er altijd zijn. Ik heb het daar nu verschrikkelijk moeilijk mee. Ik heb in mijn leven al heel wat tegenslagen aangepakt en er vaak zelf voor gezorgd ze positief om te buigen. Maar deze is er precies te veel aan. Het zal wel nog wat tijd, en vele onderzoeken, nodig hebben eer ik weer in het positieve zal geloven, eer ik weer het positieve zal kunnen aanvaarden.

Ook het besef van niet te kunnen werken, valt me ongelooflijk zwaar. Gelukkig heb ik een goede interim. Maar je voelt wel dat het leven verder gaat. Niemand is onvervangbaar. Maar toch voelt het aan alsof je niet meer meetelt. Ik sta op het podium voor een lege zaal. Daar geef ik niemand de schuld van, maar weet je nog, je zit op dat karretje en dat rijdt maar. Zelf kan je dat niet sturen, je ziet de volgende bocht, probeer het parcours wat in te schatten, maar je bent nooit zeker van wat er komt. Ik zou graag liever zelf mijn baan uittekenen!

En de situatie thuis is niet eenvoudig. De kinderen doen keihard hun best. Vangen hun papa op, doen gewoon voort. Dat is fantastisch. Maar ik zit vooral in met Mieke. Ze heeft het verdorie niet gemakkelijk. Ne zagende zieke vent in huis. Gaat fulltime werken (gelukkig een prachtig verzet voor haar), vecht momenteel tegen de deadline van haar tweede handboek en moet de menage in al zijn facetten rechthouden. Zij heeft het lastig. Zij heeft weinig tijd voor haarzelf. Geen rustige luxemomenten om eventjes te bekomen. Want eenmaal thuis begint het voor jou weer van vooraf aan. En met een man die constant alles vergeet. Alles twee keer vraagt. Sorry Mie, we hebben al betere tijden doorgemaakt, maar 'k heb er niet zelf voor gekozen. Ik zou mezelf graag invriezen tot alles voorbij is. Helaas, zo te denken helpt ons niet vooruit. Ik moet de zure appel met klokhuis en al opeten. Er is geen keuze...

Nichtje wat zag je er vorige donderdag bij de voorstelling van Steak goed uit. De glimlach, de aanmoedigingen. En ik maar klagen. Het positieve moet ik steeds verder gaan zoeken. Het zit wat tegen. Momenteel lees ik wel een prachtig boek Het grote Spel van Claude Cueni.

Alweer vrijdag

Wat vliegen de dagen toch snel voorbij. Alweer vrijdag, alweer weekend. Ik heb weinig inspiratie om te schrijven. Over deze week kan ik niet te veel schrijven.
Ze begon niet te best. Ik was moe en deed niks anders dan slapen. Dinsdag naar jazz geweest, 't was een bère les. Gewoon tof. Voor de kenners, we spelen Nothing else matters maar in een 5/8 ipv 6/8 maat. Heerlijk om te doen en het resultaat mag er wezen!
Woensdag naar jazzlabserie geweest. Schitterend optreden. Een verrassend samensmelting van Zuid-Europese  en Arabische muziek. Heerlijke ritmes, vreemde bezetting (gitaar, viool, percussie en accordeon). Bart bedankt voor de uitnodiging, alleen zou ik er waarschijnlijk niet geraakt zijn. Wat aanmoediging kan in mijn omstandigheden geen kwaad. Doen we nog.
Op donderdag heb ik met de fiets een tochtje gemaakt naar onze afdeling in Moorsele. Er een potje koffie gedronken tijdens de speeltijd en dan op het gemakske via Bergelen naar huis gereden. De zon was van de partij: dat was de max. Dat is het wat we nodig hebben. Maar gisterenavond was ik wel bekaf. Zat al om 21 uur al in bed.
Vandaag naar onze afdeling in Wevelgem gereden met de bus. Ze kwamen de geluidsinstallatie installeren in de muziekklas. Ronduit schitterend geluid! Ongelooflijke kwaliteit. Mogen ze van ver komen luisteren. Alleen het opnameprogramma op de pc hebben we niet kunnen installeren. Het is wachten op de ICT verantwoordelijke die nu in ziekteverlof is. Maar dat komt allemaal in orde. Nu alleen nog zorgen dat ik er zelf weer snel bij ben zodat ik het materiaal zelf kan gebruiken.

Wat ons nichtje betreft, ze was deze week jarig! En ik kan met een positief gevoel de week beëindigen. Dat vind ik al heel wat! En nu eindigen want Midsomer murders is begonnen.

Een mindere week?

Alweer een week voorbij. Wat gaat het snel. Nu mij niet gelaten, in tegendeel. Het kan niet snel genoeg gaan. Ik kijk uit naar de lente, maar vooral naar de zomer! Vandaag was het zonnig, maar zoals wij het hier zeggen, bère koud. Ik ben naar de markt gewandeld om eierkoeken en mijn oren vroren van mijn lijf.

Als titel schreef ik 'mindere week'. Het was een week die nochtans goed begon. Ik kwam met goed gevoel uit het weekend maar heb de drukte toch wat onderschat. Zijn gaan eten in Walle 111 met Wim en Isabelle. Wat was dat lang geleden. En hoe was die titel weer van dat boek? Vergeten. Zondag zijn Mieke en ik eens gaan wandelen in Oostende. Heel leuk en lang geleden om nog eens met ons tweetjes weg te gaan. En we hebben een hoed gekocht. Eindelijk gedurfd.

Leuk maar druk dus. Met het gevolg dat ik enkel nog maandagavond het koor heb gedaan. Alle andere avondactiviteiten heb ik deze week aan me moeten laten voorbij gaan. Geen muziekschool, geen koorvergadering en vanavond ook geen spellenavond. Wat ik deze week wel heb gedaan: tussen het slapen door 2 keer gaan lopen en ook eens gewandeld. Van fietsen kwam het er niet echt van. Zal voor volgende week zijn.

Dit weekend is het weeral vrij druk. Morgen etentje bij Katrien en Wim, en zondag komen de Vanlauwes bijeen. Voor we het weten zijn we weeral maandag ...

Nichtje, we hebben weer een fijn weekend voor de deur. We zullen weer heel wat familiebanden kunnen aanhalen. We zien er al naar uit!

Vele groeten
Hans

Riet

Vandaag zag Mieke het overlijdensbericht van Riet Bouttery in de krant staan. Shit, was mijn eerste reactie. Ze heeft het niet gehaald. De laatste poging in Jette is mislukt. Helaas, Riet heeft de strijd tegen 'haar' hersentumor verloren. Ik vermoed na een strijd van iets meer dan drie jaar.

Veel kan ik hier niet aan toevoegen. Mijn deelneming aan de familie en vrienden.

Alleen, Riet je was een fijne collega. Je stond steeds klaar voor je collega's. Luisterde steeds met een warm hart naar ieder zijn verhaal. Je bekommerde zich steeds om de andere (ook om mensen zonder papieren) en cijferde jezelf steeds weg.
Riet, het is niet eerlijk. Het is niet correct. Het is weer de verkeerde, weer de foute.
Mag ik je vooral onthouden als de sympathieke en bekommerde moeder? Ja, voor ik als beginnende collega, was je een soort moeder. Velen zullen het met me eens zijn, velen zullen dit wel herkennen. Danke.

Riet, vaarwel ...
je lotgenoot
Hans

Er leren mee leven

Vandaag terug naar UZ Gent geweest, consultatie bij professor Boterberg. Hij was  positief en gaf ons goede moed. De tumor is niet gegroeid. Wat dus bevestigd dat het wel degelijk om een laaggradige tumor gaat. Positief ook dat het ontstekingsvocht rond de tumor is verminderd. Dus is momenteel alles stabiel.
Het mysterieuze vlekje op de tumor is wellicht te wijten aan een reactie op de bestraling. We moeten er ons nu geen zorgen over maken. Dit wordt bovendien binnen drie maanden met een nieuwe scan opgevolgd. Dan de haaruitval. Dit zou binnen afzienbare tijd (6 maanden?) gedeeltelijk moeten terug groeien. Is afwachten. De prof bekommerde zich ook over de hoofdhuid. Dit wordt bij de volgende consultatie, binnen vier maanden, opnieuw bekeken.

Rest me nog te schrijven hoe het zit met mijn vermoeidheid. Dat deze nu zo aanwezig is, is niet abnormaal. Daar kan ik nog heel lang geconfronteerd mee worden. Hij sprak van 3 tot 6 maanden, zelfs tot een jaar, afhankelijk van persoon tot persoon. Dat ik meer last heb van bijwerkingen na dan tijdens de therapie is niet uitzonderlijk. Zoals reeds eerder gemeld, de bestraling werkt nog 3 tot 6 maanden na. Vandaag zijn we pas 6 weken verder. Hans, ge moet geduld hebben, geduld!

Wat staat me verder te doen? Niets bijzonders. Werken aan de conditie en de nodige rust in acht nemen. En ondertussen leren leven met de aanwezigheid van de tumor. Wegnemen kan nog steeds niet zonder schade aan te brengen.
Het tij kan keren, maar ook niet. Zaak is om te proberen er niet te veel aan te denken en te leren genieten van het leven. Er is wel levenslang blijvende opvolging. In het begin wordt dat om de 3 maand, dan om de 4 maand, vervolgens 6, ...
Data die nu al vaststaan zijn 30 maart (MRI + consultatie bij dokter Nuyts) en 9 mei (consultatie bij dokter Boterberg).

Vandaag zijn we voor het eerst 'geruster' naar huis gereden. Mie en ik konden weer (glim)lachen, geloven weer in onze voorzichtige vooruitzichten. We moeten nu leren en durven vooruit te kijken. En er ook mee leren leven dat 'hij' er zit en er wellicht altijd zal blijven zitten. En hij mag er zitten, maar moet zich kalm houden, mag zich niet roeren, mag niet groeien. Dan wordt het stilaan toch een beetje zoals vroeger... en gaan we proberen nog meer te genieten!

Nichtje, door de bevestiging van het positieve nieuws ga ik wellicht heel wat minder schrijven. De blog helemaal afsluiten wil ik nog niet. Ik ben er nog niet helemaal gerust op. Maar ik zal me wellicht concentreren rond de periodes van mijn consultaties. Dan laat ik wel iets van mij horen. Maar nu eventjes niet... Tot een volgende keer!

Vlekjes
Hans

Uitkijken naar donderdag

Uitkijken naar donderdag, 6 januari. Dat is het hoofdthema van deze week. Donderdagvoormiddag opnieuw consultatie in Gent. Ditmaal bij professor Boterberg. De man van de radiotherapie. Het wordt uitkijken of we wat wijzer zullen worden. Misschien weet ik niets meer, maar hopelijk krijg ik toch iets te horen over de oorzaak van hoofdpijn en vermoeidheid. Dat zijn momenteel mijn grootste kwalen. En de misselijkheid, die blijft voorlopig achterwege. Daar ben ik heel blij om. Maakt dat ik de dag heel wat comfortabeler kan doorbrengen. En dan de moraal. Ik mag wel zeggen dat hij niet verslechterd is. Half/half zou ik zeggen.
Maar de voorbije midweek op het Grenshof in Oost-Cappel heeft de moraal zeker deugd gedaan. Het was weer een ferme week. Heerlijk samen zitten, wat drinken, babbelen en voor mij toch ook nog heel wat rusten. Daardoor heb ik een aantal activiteiten aan me voorbij moeten laten gaan. Maar geen nood, ik (wij) heb me goed geamuseerd, er was genoeg te doen!

Nichtje, eerst en vooral een gelukkig nieuwjaar en vooral een goede gezondheid! Dat we het jaar '11 vol positivisme en positieve krachten mogen starten en eindigen!

groeten
Hans