1 september-gevoel

Vandaag mijn eerste lesdag gehad. Toch wel spannend. Voor de leerkrachten onder ons, je kent het wel, die knikkende knieën op 1 september. Zal het me lukken, kan ik het nog, hoe zullen ze reageren, krijg ik ze nog op mijn hand, ... Gelukkig kom ik in veel klassen met leerlingen die ik in de vorige jaren al gehad heb. Resultaat: het was een blij weerzien. En ik denk wel dat ik mag zeggen dat het wederzijds was!
Maar wat was plezant om weer met de leerlingen te kunnen musiceren. Ja, ja, we zijn er direct ingevlogen. En het was super. Met de vierdes hebben we een canon ingestudeerd (3-stemmig) met de borstelstokken en met de tweedes hebben we de Cup&Table gecombineerd met Table-drumming. Heel leuk om te doen, maar er is nog wat werk aan. Daar komen we zeker nog op terug.

Een bang moment was er wel in het begin van het vierde lesuur. Weer die spraakonderbreking. En dan sta je daar. Gênant.  Gelukkig reageerden de leerlingen zeer goed. Sommige probeerden al de woorden in mijn mond te leggen zoals bij een stotteraar. Maar ik kon enkel maar knikken, niks betekenende klanken uitbrengen en gebaren dat ze moesten wachten. Na een minuutje (wellicht minder, maar je hebt geen notie meer van tijd) lukte het me weer. Ik heb de leerlingen bedankt voor hun sportieve reactie en hen verteld dat dat net mijn probleem was (is) en nog wel eens kan voorvallen. Hopelijk blijven die onderbrekingen een zeldzaamheid. Dat is het enige wat me wat zorgen baart.

Nichtje, maar ik ben heel positief. Ik heb me ferm gejeund en er echt deugd van gehad weer onder de jongeren te zijn. Het gevoel van weer voor de klas te kunnen staan doet me goed. De leerlingen geven me een boost en daar doen we het voor. Voilà, de kop is er af!

Aftellen

Bijkomende onderzoeken zijn achter de rug. Dinsdag was het de beurt aan de PET-scan. Ik denk dat ik zowat 2 uur in de kelder heb gezeten. Waarvan toch meer dan een uur op de scantafel. Nu, ik mocht slapen... Heb ik dan ook gedaan. Na de scan moest ik 5 à 6 uur wachten voor een tweede sessie. Om 14u mocht ik eerst wat acclimatiseren om vervolgens nog eens voor drie kwartier in de scan te moeten. En ja, slapen mocht. Rond 16u konden we terug naar huis.

Vandaag mocht ik me opnieuw aanmelden voor een MRI-scan. De verpleegster herkende me al, de vorige scan was pas drie weken terug. Vandaag uitgebreidere scan: ruim drie kwartier stil liggen en niks doen. Vandaag wel heel wat nieuwe geluiden en bewegingen waargenomen. Ik heb ook een aantal nieuwe structuren, patronen van geluids- en bewegingsgolven gehoord/gevoeld. Ik probeer er zowaar muziekskes in te horen. Edgard Varèse zou er nog veel kunnen van leren... En ja, de lieve verpleegster zei: "Tot binnen drie maanden." Het wordt bijna een gewoonte.

Nu is het weer wachten tot 9 mei om Boterberg en Nuyts te zien. Hopelijk is de laatste 2% twijfel dan definitief van de kaart en kunnen we weer verder.

Nichtje, het positieve is dat het vakantie is en wij daadwerkelijk een vakantie hebben gehad in Turkije. Viel het weer de eerste dagen wat tegen (koude wind), het gezelschap was des te beter. Onze traditionele uitstap (sorry oma) met Miekes familie was weer een schot in de roos. Het heeft ons in elk geval weer deugd gedaan. Veel gerust, veel gekletst, veel getafeld, ... gezellig.

En er is nog positief nieuws, na de vakantie begin ik weer parttime te werken. Althans we zullen proberen. Maar ik zie het wel zitten. 'k Voel wel zowat de spanning van het einde van de grote vakantie. Hoe zullen de klassen zijn? Leuke leerlingen? Krijg ik ze (nog) in de hand? 'k Verlang wel naar de dagelijkse routine, het weer meetellen in de maatschappij. Dus morgen nog wat werken voor school en aftellen tot de start!

Opgelucht

Na heel lang wachten, vanavond dan toch het verlossende telefoontje gekregen van de dokter. Wat was dat spannend. Maar het belangrijkste was, dat de boodschap positief was. Voor 98% zijn ze ervan overtuigd dat de oplichting die we op de scan zagen wel degelijk een afbraakproces was. Omdat dokters met 98% niet helemaal tevreden zijn, worden er eerstdaags twee scans genomen: een spectroscopie MRI en een SDG Petscan. Deze scans kunnen duidelijkheid geven over iets met eiwitten en moleculen. Te moeilijk voor een simpele muzikant.
Thuis hebben we er al ene op gedronken. We hebben 'ons' vat nog eens aangesproken. Merci allemaal voor het medeleven en de vele steun.

Een gezond weekend en tot de volgende keer
Hanss