Het heeft wat geduurd, maar het was weer moeilijk om te beginnen. ‘k Zou zoveel willen vertellen, maar eigenlijk heb ik niks te zeggen. Een heel vreemd gevoel. Ben op. Niet fysiek, wel emotioneel. Ik had het er vroeger al over: kunnen we eens ruilen. Al is het maar voor vijf minuten? Shit, wat is dat lastig. Er steeds mee bezig zijn, willen of niet, het spookt steeds door mijn hoofd. “Je moet er niet aan denken”, weet ik, maar het ís er gewoon!
Het is zo vreemd om te weten dat die eindmeet getrokken is. Alleen, weet ik nog niet wanneer ik zal aankomen. Laat ons ook even stoppen met ons wijs te maken dat het allemaal wel goed komt. Het komt niet meer goed. Nee, ik kan het momenteel even niet plaatsen. Het wordt niet meer zoals vroeger. Ik zal niet genezen, ik word niet meer die Hans. En wat komt nog? Het is verdomd lastig te zitten wachten, te zitten niks doen. Te leven zonder toekomstperspectief. Te leven zonder ambitie. Nee geen grote plannen, ik ben niet de man van grote plannen. Maar zelfs kleine ideeën stuitten op intern verzet. Waarom nog... en voor wie? Ik zit even vast.
Thuis wordt er nog weinig over gesproken, het leven moet zijn gewone gang gaan. Maar dat is mezelf (ons) iets wijsmaken. Het leven gaat niet zijn gewone gangetje. Het is niet meer hetzelfde. Het voelt zo vreemd aan. Iedereen doet zo zijn best. Voor wat? Het is alsof iedereen zijn rolletje speelt. Moet spelen. Het is hard. Het ontkennen, het negeren, blindelings voortdoen, … Ik zou zo graag de draad van het gewone leven weer willen opnemen. Even gewoon doen. Sorry, ik vrees dat ik met dit schrijven je gaat vervelen.
Wellicht een klein dipje dat wel voorbij zal gaan. Alleen dit schrijven heeft al een helende werking. Nog tien lange dagen en dan start de therapie. Het wordt tijd. Wellicht en hopelijk gaat het dan mentaal wat beter? Fysiek maak ik mij geen illusies...
Nichtje positief. Ik heb gelukkig nog heel wat positieve dingen … Gisteren nog leuk concertje gegeven met Ortier, we waren met 20 zangers!, gisteravond nog wat nagekaart met Henk en Annemarie, vandaag met Mieke gewandeld in Ieper, moesten lang wachten op koffie, maar hij was heerlijk!, wat was het mooi weer vandaag, al heel wat kandidaat chauffeurs, kids doen fantastisch hun best op school, oh wat zijn ze aan het veranderen en jonges, wat houden ze zich sterk. Toffe gasten!
Morgen probeer ik het ziekenhuis te contacteren i.v.m. de timing van de therapie. Hopelijk krijg ik dan meer zicht op de timing? Alvast bedankt aan de vele kandidaat chauffeurs. Je hoort nog van me.
Vlekjes
Hallo Hans,
BeantwoordenVerwijderenBlij weer een 'blogje' te mogen lezen en ik denk velen met ons. Wij weten allemaal dat het niet altijd zo eenvoudig is , maar Hans jij houdt u wel zeer kranig en het is heel normaal dat je eens een dipje hebt. De emmer loopt druppel per druppel vol en voller en het is die laatste druppel die de emmer doet overlopen en o zo moeilijk nog op te vangen is . Maar Hans laat de moet niet zakken wij staan met velen aan uw karretje te trekken en te duwen, zoals op verlof met P. en dan kan je veel hindernissen toch een beetje overwinnen. Laat niet van een 'blogje' te schrijven, zo kun je wat emotie gemakkelijker van u afzetten, afschrijven . Hopelijk krijg je volgende week de timing van de behandeling, dan kan je weer war plannen maken.
slaapwel en tot weldra
M & P
Het is geen zonde om je zo te voelen he!? We kennen het gevoel dat iedereen je wilt omarmen, maar eigenlijk wil je het gewoon zelf aanpakken? Alleen jij weet hoe het voelt, de Hans met... maar eigenlijk zou je gewoon Hans moeten kunnen zijn? Ne mens zou voor minder eens een dipje hebben!
BeantwoordenVerwijderenHou je goed!
Dag Hans, ik ben niet clever in faceboeken en blogs en belde vanmorgen naar uw moeder die mij de raad gaf hoe het moet. In alle geval wil ik ook indien nodig chauffeur zijn. Ik begrijp volledig Uw gevoel en dit is volledig normaal. Laat U inderdaad niet leiden naar later ....maar leef nu met de goede en slechte momenten. Ik weet waarover ik praat heb het vier jaar meegammakt maar er zijn nog heel veel heel veel fantastische momente met iedereen uit uw naaste omgeving,vrouwke, kinders ouders, schoonouders enz... en het is iedere dag weer opnieuw zich te motiveren,soms lastig,soms heel lastig maar het loont de moeite en zoals jezelf zegt morgen ga je weer beter voelen.....Wij bliven duimen Hans..
BeantwoordenVerwijderenHans,
BeantwoordenVerwijderenJe kan niet steeds enthousiast blijven in zo'n situatie. Een dipje bij jou is nog niet hetzelfde als een dipje bij mij. Neen, het is veel authentieker, je hebt reden om een dipje te hebben, ik zou zeggen "in te lassen", na al de moed die je opgebracht hebt de laatste paar maanden. Dat het niet meer wordt als vroeger is melancholisch,nu nog te vroeg om dat te aanvaarden, ik zou niet anders doen. Wat er nog komt? Eén dag per dag om er tegenaan te gaan. Er volgen zeker nog lastige dagen, maar gegarandeert ook nog betere, de meest memorabele, wie weet? Maar ja, het is begrijpelijk in die "wachtperiode" naar de start van de therapie toe, dat je gedachten eentonig afdwalen, als wandel je in een troosteloze vlakte.
Fijn dat ons optreden met Ortier zaterdag laatst ondanks de moeilijke omstandigheden heel geslaagd was. Onze dirigent heeft ons er weer goed doorgeloodst.
Hoi Hans & co,
BeantwoordenVerwijderenMet verstomming het nieuws gehoord (ik had Jitse gemaild om te horen hoe het ging op de 'nieuwe' school).
En met verstomming net uw blog gelezen. Van begin tot einde. Wel met een onderbreking want onze Jarne wilde nog eens het filmpke zien van de visser die speelt met een krokodil. Een echte! Je ziet, klappen over een krokodil gaat wel.
Maar de vraag is eigenlijk hoe het met jullie vieren gaat? Zo te lezen doen jullie dat goed in deze verwarrende tijden.
By the way hebben ze geen schoon 'Duvel'-klakskes? Zwarte met rooi letters op? Niet gezien?
Gedver... Wat jullie de voorbije maanden moeten doormaken!
Mieke: Petje af!
Janne: Toch maar mee op verlof volgende zomer?
Jitse: Voorzichtig op de fiets of ben ik een beetje te laat? Amai, je zal er schoon uitzien! Nogal ne kerel gij!
Hans: Aftellen naar 14-10. Hou je goed en alvast veel sukses!
We volgen jullie via de blog. En wie weet zien we elkaar in de Duvelbrouwerij of op ne iets te warme camping in een tunneltent klappen over de koers (wij gaan naar Spanje, jullie?) of nog beter op een optreden van The Opposites (ik heb ze al gezien, gij?)!
Tot een volgende, Luc & Géry, Nona & Jarne
Hallo Hans,
BeantwoordenVerwijderenDe dirigent gedirigeerd... Dat is wat ik dacht lezend in je blogjes. Ik ken je als iemand die graag alles onder controle heeft. Maar nu heb je het dirigeerstokje niet in eigen handen. Moet verschrikkelijk zijn...
Als Ortier (en alle andere groepjes en orkestjes en koortjes die je dirigeert) een goed concert geeft, is dat mede dankzij jou. Ga er nu maar van uit dat je ook in handen bent van een goede dirigent. Met het vooruitzicht op een mooi concert.
We duimen voor je, Hans. Had ik een rijbewijs, ik voerde je elke dag naar het ziekenhuis. Konden we praten over een mooi boek, een fijne film of een goed optreden. Of over schaapjes en lammetjes.
Veel moed en tot binnenkort, in de bib, aan den toog of elders!
Warme groet, Koen