Eén uur

Wat doet een mens dat 's nachts om één uur nog lig te woelen in bed? Opstaan en toch nog maar een berichtje schrijven.

Schrijven dat we volgende week donderdag nog een nieuwe poging krijgen om die choline-PETscan te nemen. Nichtje, ik vind dat heel positief! De test die ze deze week ondernamen met het product waren hoopgevend. Wat vorige week fout liep, was uitzonderlijk. Ze hebben er geen verklaring voor. Maar ik heb het dan toch weer moeten meemaken. Nichtje, ik vond dat minder positief.

Momenteel zitten we hier in een spannende en emotionele periode. Nichtje, en dat vinden we hier allemaal rot! Mieke werkt zich uit de naad voor het einde van het schooljaar en probeert daarbij ook het gezin in goede banen te leiden. Ons Janne is goed bezig met haar examens, werkt enorm hard. Oef, eindelijk. En ons manneke probeert zich ook voor te bereiden op die onafwendbare en angstaanjagende examens. Jitse, je bent goed bezig en we zien wel!

Ikzelf, ik voel me bij momenten zeer goed. Hoe meer ik rust, hoe beter ik me voel. Vol energie. Wel steeds met wat ongemakken erbij. Irritatie rond mijn linker oor en oog. Steeds meer last van felle hoofdpijn tussen, maar ergens achter mijn oog en neus. Een branderig gevoel dat hard kan steken en het komt precies met golven. Soms denk ik dat ik me het allemaal inbeeld?
Het ongemakkelijk gevoel van in het begin van de week is dan weer voorbij. Zozeer dat ik gisteren met Jitse ben gaan lopen. Wel met hoofdpijn, een lichte spraakonderbreking en vandaag spierpijn in de benen. Maar we hebben ons goed geamuseerd, we hadden er deugd van en gaan dat zeker nog doen.

Maar waar ik mij nu het meest zorgen om maak is Mieke. Ze zit er dwars doorheen. Ze heeft echt nood aan vakantie en op reis gaan. Vluchten van dit verdoemde huis. Even weg van dit bestaan. Goed wetende dat dit een utopie is en we ooit weer in de gewone sleur terecht zullen komen. Dat is dubbel, soms verlang ik wel naar die gewone sleur van vroeger. Maar van onze gevarieerde reizen zullen we volop genieten. Het zal op een rustiger manier gebeuren, helaas, weer rekening houdend met mij, mijn conditie. Weer met ikke. 
Maar juli is Miekes maand. Dat beloof ik. Ik heb voor deze situatie niet gekozen, maar Mieke ook niet. Daar heeft (hebben we) ze het moeilijk mee. Worstelen met de vraag wat wordt het? Wat komt er nog? Hoeveel tijd is er nog? En erna, hoe moet zij dan verder? Wat met de kinderen? Het financiële? Veel onbeantwoorde vragen. Mieke heeft ook haar kopzorgen.
Voor haar is het momenteel een lijdensweg. Ze zegt het niet, maar ik zie het. Ik heb de aandacht en de bekommernis. Zij vooral de zorg om de toekomst. Wat komt nog en voor hoelang?
Het is vreemd, maar zo voel ik het aan, mijn verhaal kennen we al en dat is niet het leven dat ik haar heb  willen aandoen. En dat weet zij ook. En daar voel ik me vaak schuldig om. Dat was niet hetgeen ik voor ogen had, niet hetgeen wé voor ogen hadden. Ja, ja, in goede en kwade dagen. Nee, ons pad liep een andere richting uit. Dachten we. We hadden alles om gelukkig te zijn. Niets tekort en allemaal kleine zorgen. We hebben gezonde kinderen op de wereld gebracht, hebben ons werk, ons huis en goede buren, een prachtige familie, kunnen vaak reizen, ... we konden volop genieten.

Genieten doen we nog, maar het is met vallen en opstaan.


Ondertussen is het twee uur, tijd voor poging twee... Slaapwel.

Hans