Snel een nieuw berichtje. Vanmorgen (zaterdag) is de dokter nog eens langsgekomen. Hij vertelde me dat er tijdens de biopsie een goed staal werd genomen. Volgende vrijdag zal er wellicht meer nieuws zijn. Maandag kan ik huiswaarts keren.
Vannacht een lastige nacht gehad. Toch wel wat kunnen slapen in blokken van twee uur. Niet teveel pijn gehad, het voelt eigenlijk aan als een soort van schaafwonde. Ik hou er eventjes mee op, voel me (zeer) goed, kan voldoende eten en rusten. Heb me zelf kunnen wassen en heb al eventjes aan tafel gezeten. Het gaat vooruit. Het gaat de goede kant op.
En nu duimen voor volgende vrijdag?
Nichtje, ik ben je niet vergeten, maar mag ik het eenmaal uitstellen. Tot straks
zaterdag 4 september 2010
vrijdag 3 september 2010
Eerste bocht genomen
Hallo,
ik zit hier nu naast mijn ventje, dolblij hem te horen praten.
Ik krijg nu een les Nederlands, mijn leerkracht is Hans en in mijn agenda komt als onderwerp 'dictee':
Om 10u opnieuw plaatsgenomen in een karreke van de rollercoaster en om 10.30u werd er op de startknop geduwd. Ik werd omhoog getrokken, en dan weet je, komt die eerste afdaling, om vervolgens weer aan een nieuwe beklimming te beginnen. Eenmaal boven vertraagt mijn karreke, sta ik precies weer stil. Daar bevind ik me nu, wachtend op nieuws, wellicht op 13 september. Om dan uiteindelijk met een dolle vaart voorwaarts te gaan.
Even terug naar mijn ontwaakmoment: ik herkende onmiddellijk de stem van Dr. Nuyts, die me vroeg "Hoe gaat het?" En ik antwoordde "Goed, ik kan babbelen" (een babbelmachine als Hans krijgen ze niet stil, nietwaar tante Ingrid...).
Denken, ruiken, voelen, luisteren, horen, zingen van "Ik ga er tegenaan...", ik voelde me terug volop Hans. Ik kon zelf vragen aan de dokter om het thuisfront te verwittigen (schitterend dat Dr. Nuyts dat ook effectief gedaan heeft!) en was gerustgesteld. Het was echt wel de moeite om te wachten op de juiste naald, spraakcentrum niet geraakt, mission impossible tot een goed einde gebracht. Merci artsen!
Tijdens het ontwaken, heb ik er nog gelachen met de vakantieplannen van de verpleegsters: er gaat er eentje naar Mallorca, een ander vliegt vannacht naar Turkije. Dominiek verhuist van 't weekend... En Niko, bij bloedafname bij oudere mensen met moeilijk te vinden aders, gebruik je beter kinderspuitjes.
Ik wilde mij echt concentreren op hetgeen zich daar afspeelde, 'k wou de realiteit niet verliezen. Ik durfde niet meer in te slapen.
Ik word hier weer enorm goed verzorgd, dit keer geen mooie verpleegster maar Dieter doet zijn werk met hart en ziel. Merci!
Heb mijn naaste familie zelf kunnen bellen, wat voor iedereen geruststellend was.
Je ziet dat mijn secretareske het goed doet, het gaat hier om teamwork! (Hopelijk wordt dit beloond met een citytripke, mét de juiste trein én een Duvelke op een terrasje...)
Nichtje, ik ben nog Hans, de babbelaar van voorheen en geniet alweer van mijn familie.
Vlekjes,
Hans en Mieke
ik zit hier nu naast mijn ventje, dolblij hem te horen praten.
Ik krijg nu een les Nederlands, mijn leerkracht is Hans en in mijn agenda komt als onderwerp 'dictee':
Om 10u opnieuw plaatsgenomen in een karreke van de rollercoaster en om 10.30u werd er op de startknop geduwd. Ik werd omhoog getrokken, en dan weet je, komt die eerste afdaling, om vervolgens weer aan een nieuwe beklimming te beginnen. Eenmaal boven vertraagt mijn karreke, sta ik precies weer stil. Daar bevind ik me nu, wachtend op nieuws, wellicht op 13 september. Om dan uiteindelijk met een dolle vaart voorwaarts te gaan.
Even terug naar mijn ontwaakmoment: ik herkende onmiddellijk de stem van Dr. Nuyts, die me vroeg "Hoe gaat het?" En ik antwoordde "Goed, ik kan babbelen" (een babbelmachine als Hans krijgen ze niet stil, nietwaar tante Ingrid...).
Denken, ruiken, voelen, luisteren, horen, zingen van "Ik ga er tegenaan...", ik voelde me terug volop Hans. Ik kon zelf vragen aan de dokter om het thuisfront te verwittigen (schitterend dat Dr. Nuyts dat ook effectief gedaan heeft!) en was gerustgesteld. Het was echt wel de moeite om te wachten op de juiste naald, spraakcentrum niet geraakt, mission impossible tot een goed einde gebracht. Merci artsen!
Tijdens het ontwaken, heb ik er nog gelachen met de vakantieplannen van de verpleegsters: er gaat er eentje naar Mallorca, een ander vliegt vannacht naar Turkije. Dominiek verhuist van 't weekend... En Niko, bij bloedafname bij oudere mensen met moeilijk te vinden aders, gebruik je beter kinderspuitjes.
Ik wilde mij echt concentreren op hetgeen zich daar afspeelde, 'k wou de realiteit niet verliezen. Ik durfde niet meer in te slapen.
Ik word hier weer enorm goed verzorgd, dit keer geen mooie verpleegster maar Dieter doet zijn werk met hart en ziel. Merci!
Heb mijn naaste familie zelf kunnen bellen, wat voor iedereen geruststellend was.
Je ziet dat mijn secretareske het goed doet, het gaat hier om teamwork! (Hopelijk wordt dit beloond met een citytripke, mét de juiste trein én een Duvelke op een terrasje...)
Nichtje, ik ben nog Hans, de babbelaar van voorheen en geniet alweer van mijn familie.
Vlekjes,
Hans en Mieke
Vrijdag 13.00u
De operatie is uitstekend verlopen.
Hans is al wakker en praat!!! Hij heeft de prof zelf kunnen vragen om mij op te bellen.
Schitterend!
Alvast een dikke merci aan alle artsen en verpleegkundigen!!
Mieke
Hans is al wakker en praat!!! Hij heeft de prof zelf kunnen vragen om mij op te bellen.
Schitterend!
Alvast een dikke merci aan alle artsen en verpleegkundigen!!
Mieke
Vrijdag 10.30u
Beste bloggers,
nu weet ik niet goed hoe ik moet beginnen. Voor mij is dit de eerste keer maar ik heb Hans beloofd jullie op de hoogte te houden. Mijn vingers blokkeren even op het toetsenbord, gebibber alom. Maar toch moet we erdoor.
Ondertussen is hij vertrokken, terug naar de kelder. Hij kent al de weg...
De arts is nog langs geweest om alles nog even duidelijk uit te leggen. Vandaag wordt dus een staaltje uit de tumor weggenomen (mét de juiste naald!) om dan te kunnen uitmaken om welke tumor het precies gaat. Maar er zouden (volgens de pet-scan) weinig actieve cellen te zien zijn... De artsen hopen op een traaggroeiende maar spreken zich nog niet uit.
Hopen, fingers crossed, dit is het enige antwoord dat we volgende week willen horen.
Operatief verwijderen kan al zeker niet, de tumor bevindt zich midden in het spraakcentrum. Wellicht wordt het radiotherapie en chemo maar het kan ook zijn dat ze niets doen en de tumor gewoon laten zitten. Een team van een 9-tal personen zal daarover beslissen. We zijn in goede handen, het zijn artiesten.
Maar de arts heeft deze morgen toch ook nog eens gewezen op de risico's voor vandaag: de kans op bloeding is niet gering (maar daar wil ik niet aan denken) en de kans is groot dat Hans even spraakproblemen heeft, wellicht van tijdelijke aard.
(Ann, misschien wordt je broer toch even de stilste van de familie...)
De ingreep zal een 3-tal uren duren, deze namiddag mag ik opbellen. Nu weer wachten wachten,... en eigenlijk wou ik zó graag vandaag gewoon voor de klas staan, nu in Lichtervelde. Leuke sfeer, toffe collega's (merci daar allemaal!!!).
Ik vraag me nu al de hele tijd af hoe het toch mogelijk is dat deze vakantie op die manier is kunnen eindigen. Ze was zo goed begonnen:
meteen vertrokken richting Côte d'Azur, tent opgeslagen en drie weken genoten: prachtig weer, mooie omgeving, lekker geskotteld (merci Hans, balletje-balletje was weer heerlijk!), boeken verslonden, genoten van ons vieren (en 'k heb zelfs elke dag gekaart...).
Ondertussen vliegen mijn vingers over het toetsenbord. Het gaat beter en beter.
Eind juli, terwijl de kids op chirokamp waren, trokken we met ons tweetjes enkele dagen naar zee en maakten we nog een citytripke naar Brussel.
Brussel, op dat ene terrasje, een moment dat in mijn geheugen gegrift staat.
Ik bestelde voor mij een koffie, Hans kreeg ineens niet gezegd wat hij wou drinken. Daar was het weer. Ik merkte meteen wat er aan de hand was en bestelde dan maar vlug voor Hans ook een koffie. Bleek dat hij eigenlijk nen duvel wou. Even paniek, toch gelach, Hans die een duvel wilt drinken en dat niet gezegd krijgt, dat kan niet...
Vanaf toen begon ik mij zorgen te maken. Dit was niet de eerste keer, ik had het al eens meegemaakt, ook met Benny op de fiets, bij de directeur, ook in klas, in het leraarslokaal,... Het was mij de laatste tijd ook al opgevallen dat hij rustiger praatte, wat meer moest zoeken naar zijn woorden. En Hans kennende...
Uit bezorgdheid vroeg ik raad aan Nadine en Niko. Direct merkte ik een bedenkelijke blik: Hans moest zo rap mogelijk naar een neuroloog.
Merci moatjes voor jullie alerte reactie! Vorig jaar (nieroperatie) zat je er ook recht op en is het allemaal goed gekomen hé!
Het is precies alsof we toen, daar in Brussel, de verkeerde trein genomen hebben, ticket gekregen "verdwaalde reiziger". Maar we voelen ons niet alleen in onze wagon, heel wat passagiers reizen met ons mee. Merci daarvoor! Hopelijk kunnen vlug overstappen, de juiste trein nemen en gewoon weer verder reizen.
ti toch woar é???
Groetjes,
Mieke
p.s. Ik houd jullie op de hoogte
Alweer klaar
'k Zit alweer klaar, nog even de stress uit de vingers schrijven. Verdorie, inderdaad het typen gebeurt met wat meer moeitje. Lettertjes zoeken, door elkaar halen, fouten schrijven, ... den bibber in de vingers, precies examen piano...
Maar ik heb heel goed geslapen. Zoals gewoonlijk in twee blokken. Met tussenin een pauzeke. Van het pauzeke gebruik gemaakt om aan nieuw boek De troubadour te beginnen. Over het leven van een jongeling die zijn familie verlaat om zich te verdiepen in het schrijven en zingen. Benieuwd.
Ondertussen genietend van een stukske muziek. Sting en Branford Marsalis. Fantastische combinatie. Blijft kippenvel geven.
Tot gauw!
Maar ik heb heel goed geslapen. Zoals gewoonlijk in twee blokken. Met tussenin een pauzeke. Van het pauzeke gebruik gemaakt om aan nieuw boek De troubadour te beginnen. Over het leven van een jongeling die zijn familie verlaat om zich te verdiepen in het schrijven en zingen. Benieuwd.
Ondertussen genietend van een stukske muziek. Sting en Branford Marsalis. Fantastische combinatie. Blijft kippenvel geven.
Tot gauw!
donderdag 2 september 2010
Daar gaan we weer
Ik ben klaar, opnieuw klaar. Rond 16:30 uur terug op de kamer. Puntjes op het hoofd geplaatst (ik vermoed de naam funcials te hebben gehoord). Rond 17:45 uur werd de scan genomen. Bloedstaal afgenomen, stollingsproef afgewerkt, ... klaar. Nu is het wachten. Ik zit ondertussen wel in een eenpersoonskamer. Kan ik rustig naar wat jazz luisteren. Vreemd, zit hier te typen met een rustig muziekje en rechts van mij een prachtige showspel: de ondergaande zon over de skyline van Gent. Toch even genieten. Prachtig.
Wel een hele fijne dag gehad. Vanmorgen samen met de kindjes ontbeten en hen dan met een klein hartje uitgewuifd. Ze zijn welgezind vertrokken. Focus op school. Tof, sterk!
Daarna nog wat verder geslapen. Om 10 uur even krant gelezen, daarna nog een paar winkeltjes bezocht op zoek naar een pet of hoed. Voorlopig vruchteloos. Vanmiddag een dagschoteltje in 't Stampkot gegeten. Filip wat kunt gij toch fijn koken. Dan weer het bed in tot 15 uur. Snel nog een paar tokkels op de bas. Fijn. Dat we maar weer snel met het combo kunnen starten. Gasten, mijn vingers jeuken.
Nichtje, hier ben ik weer. Eigenlijk was er weer veel positiefs rondom mij. Mijn gasten gezien, nog wat quality time met Mieke, wat bassen, mogen (lekker) eten, zonnig weer en vooral vaststellen dat we ons leed niet alleen moeten dragen. Ongelooflijk veel steun krijgen we. Zelfs uit de meest onverwachte hoek. Schitterend Rik, tof dat je opbelde. Dat doet iets met een mens. Merci allemaal.
Wat ook positief is. Ik kwam deze namiddag een van de dokters tegen. Ik vroeg hem of de naald wel zeker in het UZ was. Hij bevestigde en sprak zelfs over naaldEN. Zeker weten, het komt goed. Johan, ik ga er tegenaan!
Morgen neemt Mieke de blog wat over. Wellicht pas nieuws tegen de avond.
Wel een hele fijne dag gehad. Vanmorgen samen met de kindjes ontbeten en hen dan met een klein hartje uitgewuifd. Ze zijn welgezind vertrokken. Focus op school. Tof, sterk!
Daarna nog wat verder geslapen. Om 10 uur even krant gelezen, daarna nog een paar winkeltjes bezocht op zoek naar een pet of hoed. Voorlopig vruchteloos. Vanmiddag een dagschoteltje in 't Stampkot gegeten. Filip wat kunt gij toch fijn koken. Dan weer het bed in tot 15 uur. Snel nog een paar tokkels op de bas. Fijn. Dat we maar weer snel met het combo kunnen starten. Gasten, mijn vingers jeuken.
Nichtje, hier ben ik weer. Eigenlijk was er weer veel positiefs rondom mij. Mijn gasten gezien, nog wat quality time met Mieke, wat bassen, mogen (lekker) eten, zonnig weer en vooral vaststellen dat we ons leed niet alleen moeten dragen. Ongelooflijk veel steun krijgen we. Zelfs uit de meest onverwachte hoek. Schitterend Rik, tof dat je opbelde. Dat doet iets met een mens. Merci allemaal.
Wat ook positief is. Ik kwam deze namiddag een van de dokters tegen. Ik vroeg hem of de naald wel zeker in het UZ was. Hij bevestigde en sprak zelfs over naaldEN. Zeker weten, het komt goed. Johan, ik ga er tegenaan!
Morgen neemt Mieke de blog wat over. Wellicht pas nieuws tegen de avond.
woensdag 1 september 2010
Even pauzeren
Wat een fijne dag. Ik heb echt genoten. Toen ik om 10 uur Mieke belde met het nieuws dat ik naar huis mocht, stond ze reeds om 10:40 uur aan mijn kamer. Voor twaalf uur kreeg ik nog bijkomende en concrete info omtrent verdere timing (Zie ook vorige blog).
Maar... verrassing alom toen de kids van hun eerste schooldag thuiskwamen. Hun papa lag te rusten in de zonnige plaza! Janne die als eerste thuis kwam, vloog mij om de armen. Warme tranen. Jitse kwam wat later thuis. Een kerel. Hoi papa, oe ist? Allebei een toffe startdag gehad. Leuk en geruststellend. 't Was fijn dat ik ze kon zien, horen, voelen, ruiken, ...
Deze namiddag, na eerst een anderhalf uur slapen, nog wat verder in de zon gezeten. Bezoek gehad van (schoon)ouders. Merci Erik voor het trimmen van het gras. Even vrijuit kunnen kletsen. Doet deugd. Ondertussen ook opvang voor de kids geregeld. Het is tof om op zo'n grote familie te kunnen rekenen. We hebben dit echt wel nodig. We kunnen het niet alleen. We voelen ons ook niet alleen.
Vanavond zelfs nog even de tijd genomen om Catan te spelen. Sorry, Janne en Jitse, den paps is toch nog even te sterk. Het was heel leuk en gezellig. 'k Heb heel wat positieve energie opgedaan vandaag. Eventjes het UZ kunnen vergeten, letterlijk achterlaten, om vervolgens volop van de huiselijke gezelligheid te kunnen genieten. En de zon was van de partij. Vanavond zelfs nog klein fietstochtje gemaakt naar het centrum. Samen met Janne naar de bank. Mijn benen hadden het nodig. Ze moesten even in beweging komen. Ver was het niet, maar toch even die wind voelen...
Nichtje, positiviteit overheerst alom. En ook nogmaals grote dank aan UZ. Ook in deze moeilijke omstandigheden lieten ze me niet in de steek. Ze namen hun verantwoordelijkheid op, namen de juiste beslissing. Het was voor mij niet fijn. Tot tweemaal toe klaarliggen, stress, schrik, wachten, veel dokters, trafiek van bedden, patiënten, groene verplegers "ik vertrek morgen met mijn vriendin naar Turkije". Ik wissel glimlach met een wachtende patiënt. Ook hier gaat het leven verder. Verbondenheid. Samen sterk.
Maar als muzikant hebben we het volgende geleerd. Niet omkijken. Al spelend gebeuren wel eens fouten, ratés. Verschrikkelijk, ergerlijk, iedereen heeft het gehoord, shit. Niemand is daar vrij van. Maar als muzikant werden we geleerd om daar niet bij stil te staan. Richt je focus, je concentratie op wat nog komt. Het verleden is voorbij, kunnen we niets meer aan veranderen. Ik heb de dokters ook zo gerustgesteld en sportief verwoord dat enkel wat komt telt.
Dus morgen nog wat rusten, 's middags nog een snackske met Mieke Tip van verplegend personeel. Een klakske of e noetje gaan kopen. Daarna haar nog wat laten bijknippen, badje nemen en dan doorrijden naar Gent. Gelukkig dat ik voortdurend op Mieke kan rekenen. Mijn vrouwke-doet-het-al. Ze houdt zich sterk, gelukkig moet ze niet werken. Zou anders niet lukken hier. En weet je, vannacht lig ik bij haar. Dan kan ik in mijn slaap eventjes voelen, ja ze is er nog. 'k Ben niet alleen.
Maar... verrassing alom toen de kids van hun eerste schooldag thuiskwamen. Hun papa lag te rusten in de zonnige plaza! Janne die als eerste thuis kwam, vloog mij om de armen. Warme tranen. Jitse kwam wat later thuis. Een kerel. Hoi papa, oe ist? Allebei een toffe startdag gehad. Leuk en geruststellend. 't Was fijn dat ik ze kon zien, horen, voelen, ruiken, ...
Deze namiddag, na eerst een anderhalf uur slapen, nog wat verder in de zon gezeten. Bezoek gehad van (schoon)ouders. Merci Erik voor het trimmen van het gras. Even vrijuit kunnen kletsen. Doet deugd. Ondertussen ook opvang voor de kids geregeld. Het is tof om op zo'n grote familie te kunnen rekenen. We hebben dit echt wel nodig. We kunnen het niet alleen. We voelen ons ook niet alleen.
Vanavond zelfs nog even de tijd genomen om Catan te spelen. Sorry, Janne en Jitse, den paps is toch nog even te sterk. Het was heel leuk en gezellig. 'k Heb heel wat positieve energie opgedaan vandaag. Eventjes het UZ kunnen vergeten, letterlijk achterlaten, om vervolgens volop van de huiselijke gezelligheid te kunnen genieten. En de zon was van de partij. Vanavond zelfs nog klein fietstochtje gemaakt naar het centrum. Samen met Janne naar de bank. Mijn benen hadden het nodig. Ze moesten even in beweging komen. Ver was het niet, maar toch even die wind voelen...
Nichtje, positiviteit overheerst alom. En ook nogmaals grote dank aan UZ. Ook in deze moeilijke omstandigheden lieten ze me niet in de steek. Ze namen hun verantwoordelijkheid op, namen de juiste beslissing. Het was voor mij niet fijn. Tot tweemaal toe klaarliggen, stress, schrik, wachten, veel dokters, trafiek van bedden, patiënten, groene verplegers "ik vertrek morgen met mijn vriendin naar Turkije". Ik wissel glimlach met een wachtende patiënt. Ook hier gaat het leven verder. Verbondenheid. Samen sterk.
Maar als muzikant hebben we het volgende geleerd. Niet omkijken. Al spelend gebeuren wel eens fouten, ratés. Verschrikkelijk, ergerlijk, iedereen heeft het gehoord, shit. Niemand is daar vrij van. Maar als muzikant werden we geleerd om daar niet bij stil te staan. Richt je focus, je concentratie op wat nog komt. Het verleden is voorbij, kunnen we niets meer aan veranderen. Ik heb de dokters ook zo gerustgesteld en sportief verwoord dat enkel wat komt telt.
Dus morgen nog wat rusten, 's middags nog een snackske met Mieke Tip van verplegend personeel. Een klakske of e noetje gaan kopen. Daarna haar nog wat laten bijknippen, badje nemen en dan doorrijden naar Gent. Gelukkig dat ik voortdurend op Mieke kan rekenen. Mijn vrouwke-doet-het-al. Ze houdt zich sterk, gelukkig moet ze niet werken. Zou anders niet lukken hier. En weet je, vannacht lig ik bij haar. Dan kan ik in mijn slaap eventjes voelen, ja ze is er nog. 'k Ben niet alleen.
Abonneren op:
Posts (Atom)