Toch proberen te kubben?

Zoals beloofd neem ik het weer even over van Hans. Het typen gaat nog altijd niet zo vlot, vandaar.
Sinds ons vorig bericht merken we nog niet veel beterschap. De hoofdpijn blijft en het spreken gaat moeizaam. Omdat we ons toch wel wat zorgen maakten, hebben we ondertussen onze artsen (huisarts en prof) gecontacteerd. De cortisone is sinds een week weer opgestart maar omdat er geen verbetering merkbaar was, werd de dosis vanaf gisteren verdubbeld. Hopelijk wordt de hoofdpijn hierdoor wat draaglijker.
De volgende scan die pas eind juni gepland was, wordt ook vervroegd naar volgende week. Deze zal wel wat meer duidelijkheid geven.
Hans vult zijn dagen momenteel enkel met slapen en wat tv kijken. Boodschappen doen, wat eten klaarmaken,... zit er niet meer in. De moraal is dan ook ver te zoeken.
We zitten weer in een dipje maar we proberen ons zo sterk mogelijk te houden. Hans ziet dan ook enorm uit naar het kubb-tornooi volgende week dinsdag waar hij toch zal proberen aan deel te nemen met Ortier. Zaterdag gaat hij alvast trainen. Toch iets om naar uit te kijken!

Groetjes,
Mieke

Van warm naar koud?

Wat een prachtige week gehad: met de hele familie naar Turkije geweest (behalve ons Janne, die heeft eerste prijzen weggekaapt met het danceteam in Barcelona). Volop zon. Het was schitterend, genieten, lekker eten, zomerse sfeer,...

En ja, met de chemokuur viel het ook mee. Blijkbaar deed de baxter goed zijn werk. Ik ben niet misselijk geweest. Op tijd wat rusten was wel de boodschap.

Momenteel gaat het niet meer zo goed. Is het toch de vermoeidheid van de reis of is die verdomde tumor weer aan het wroeten? Ik weet het niet. Maar ik zit terug (zoals in december...) met die druk in mijn hoofd waardoor de hoofdpijn weer niet te harden is. Ook het spreken gaat heel moeizaam, toch al enkele dagen en ik merk niet veel beterschap. Zelfs het typen lukt mij niet. Mieke moet het van mij overnemen, ik zit haar dus te dicteren.

De ongerustheid neemt hier weer toe, hadden we niet verwacht, niet zo snel. Hopelijk is het toch van voorbijgaande aard...

Hans (en Mieke)

Ongerustheid in zijn blik

Vandaag op controle geweest. Toch wel een beetje ontgoocheld. We hadden op wat beter nieuws gehoopt. De dokter zei dat de tumor stabiel is. Maar we zagen toch wat ongerustheid in zijn blik. 'Ja, de tumor is stabiel, maar hij is toch met 10% gegroeid. Dat ligt wel binnen de foutenmarge...'
Maar dat verontrust me/ons wel. Niet leuk. Dit wilden we niet horen.

Spijtig. Want het was een leuke avond en dag geweest. Gisterenavond nog vertrokken naar Leuven en lekker gegeten in de 'Wiering', vanochtend geshopt: voor mij een cd van Roosbeef en Mieke kan aan de slag met het boek 'Allemaal rokjes' van Mme Zsazsa.  
En dan die stomme namiddag. Ook begin ik morgen dan toch met de chemo. De gehoopte week uitstel werd niet aanbevolen. Maar alles voor de gezondheid. In plaats van Zofran heb ik een baxter met spul-tegen-misselijkheid gekregen dat me vijf dagen zou moeten behoeden voor ongemakken. Hopelijk word ik wat minder ziek en kan ik de volgende dagen toch volop genieten van de vakantie!